Otrzymałem e-maile od nauczycieli polecających Noaha do programów przygotowawczych do studiów, o których istnieniu nie miałem pojęcia.
Były tam notatki od szkolnego doradcy oferującego wsparcie i formularz zgody na wycieczkę szkolną do Waszyngtonu. Niepodpisane.
Najbardziej bolesne były notatki, które Noah zrobił na marginesach.
Przejrzałem
powoli.
Zbyt drogie.
Nie jest konieczne.
Mają już dość zmartwień.
Poczułem ucisk w klatce piersiowej.
Potem otworzyłam notatnik. To nie był pamiętnik. Nie było w nim żadnych uczuć, żadnych skarg, tylko seria list, które złamały mi serce.
Potem otworzyłem
notatnik.
Szczegółowo rozpisał miesięczne koszty, tworząc budżet.
Na dole jednej strony, między szacunkowymi kosztami wynajmu a cenami artykułów spożywczych, znajdowało się jedno zdanie napisane mniejszą czcionką od pozostałych.
Jeśli będą szczęśliwsi beze mnie, zrozumiem.
Łzy napłynęły mi do oczu.
Łzy napłynęły mi do oczu.
Następna strona nosiła tytuł „Jeśli potrzebują mojego pokoju”.
Zawierał szczegółowe informacje o trasach autobusów i notatki, które najwyraźniej dotyczyły lokalnych ofert pracy. Były tam również adresy schronisk dla młodzieży.
Planował odejść na wypadek, gdyby nie był już mile widziany w moim domu.
Ale najgorsza była strona na końcu notesu.
Najgorsza była strona
z tyłu
notatnika.
Była to strona zatytułowana „Zasady”.
Było napisane dziecinnym charakterem pisma, papier był stary i wytarty na brzegach. Wyglądało na coś, co napisał lata temu i co często studiował.
Nie bądź głośny.
Nie potrzebuję zbyt wiele.
